ازشيرتا شراب

دوره گرد

آتش ادای رقص مرا در می آورد

ميرقصد ودوباره ادا در می آورد

کبريت می زند شب پاييزی مرا

از خش خش نسيم صدا در می آورد

گاهی مرا به شوق به شادی به هر چه سيب

گاهی به ياد خنده ی مادر می آورد

اين تيک تاک سرد که آواز گام اوست

ما را زبهت ثانيه ها در می آورد

فردا همين قبيله پر های وهوی اشک

پيش تو چشمهای مرا در می آورد

هر شب کسی دو دست نه دو خواهش عجيب

از آستين خيس دعا در می آورد

يک لحظه بعد باز همين اژدهای پير

سر از ميان شانه ی ما در می آورد

اين دوره گرد پير که مرگ است نام او

هرجا که شد دلی زعزا در می آورد

يک لقمه نان سير گدا هر کجا که شد

از سفره های نان ونوا در می آورد

مثل سکانس آخر يک ماجرا شبی

سر از پلاک خانه ما در می آورد

استاد محمد حسین بهرامیان

شعر را از اینجا بشنوید

چون از غزل قبلی زیاد استقبال شد اینم یه چند روزی میزارم

تا غزل خودم آماده بشه البته با اجازه استاد عزیز